De doctor en de ongelukkige stagair

In het huis van de familie De Kiezer

Het was zo mooi begonnen. Na de val van het kabinet op 20 februari had vader De Kiezer aan tafel het hele gezin erop gewezen dat zij voor een gewichtige taak stonden. Het land moest bestuurd en de richting moest worden bepaald. Er moest gekozen worden.

En kiezen is nu eenmaal meer dan een hokje op een stembiljet invullen. Het is ook: de krant lezen, de debatten op de TV volgen, de stemming in het land peilen, ingezonden brieven schrijven, De Stemwijzer, het Stemkompas en de Stemmentracker invullen en onderzoeksbureaus te woord staan. Op de morgen van 21 februari had vader de Kiezer aan het ontbijt zijn vrouw en zijn 8 kinderen dan ook indringend aangekeken en gezegd: “het land heeft ons nodig. Het vraagt van ons dat wij ons uitspreken en dus moeten wij aan de slag. We mogen niet versagen op dit kritieke moment. De crisis moet hersteld, de files moeten weg, we moeten allemaal dezelfde taal spreken en de dieren moeten gered. Dat hangt allemaal van ons af. Wil iemand daar nog iets aan toevoegen?”

Er was een passende stilte gevallen De familie De Kiezer had zijn verantwoordelijkheid gevoeld. Het jongste lid van het gezin, dat altijd de cavia’s en de konijnen voerde, zei voorzichtig: moeten we dan niet wat eerder opstaan om voor de dieren te zorgen?” Maar de oudste, die altijd na het eten uit de Bijbel voorlas zei: “Het komt heus wel goed, de Heere zal ons de weg wijzen”.

En zo waren ze aan het werk gegaan. Vader had een gesprek met de Ondernemingsraad op zijn werk aangevraagd. Moeder had de kwestie op de agenda van de vergadering van het schoolbestuur gezet en de kinderen hadden allemaal hun eigen netwerk ingeschakeld: Dee voerde het debat over de toekomst van Nederland in zijn studentenvereniging aan de hand van de metafoor van de half volle en de half lege glazen. Fee trok met de fietsclub het land in om de toestand van de bolgewassen in de beschouwing te betrekken. Ruud checkte regelmatig de beurskoersen en Em liep bij de bond nog even de massaontslagen langs. Alleen Gee bleef in zijn eentje zitten mokken, omdat het hem maar niet lukte om op de piano een behoorlijk liedje te spelen met alleen de witte toetsen.

Maar toen was het 9 juni geworden. Het was een lange dag geweest voor de familie De Kiezer en vermoeid, maar voldaan waren zij om 9 uur ’s avond voor de TV gaan zitten om het resultaat te aanschouwen en de complimenten van de landsbestuurderen in ontvangst te nemen. Het werk was gedaan en de politici konden nu aan het werk.

Maar wat een teleurstelling! Iedereen was ontevreden! De onderzoeksbureaus zeiden dat de familie had gelogen. De Stemwijzers zeiden dat de Familie de vragen niet hadden begrepen en de goede antwoorden niet hadden gegeven. De kranten konden er geen nieuws uit bakken. De Tv-commentatoren vonden de Familie niet duidelijk genoeg. En de politici zeiden dat ze er niets mee konden! De Kiezers hadden gefaald, was de algemene opinie!

Majesteit deed wat Haar te doen stond en zette de politici aan het werk. De Kiezers hadden gesproken en nu moesten ze wel. Maar het was duidelijk dat niemand er zin in had.  En hoewel Vader elke avond NOVA aan zette in de hoop, dat er iets zou gebeuren, bleef het stil. In het gezin De Kiezer ging ieder zijn ’s weegs en voort met hun gebruikelijke gekibbel. En Vader vroeg zich af hoe zijn gezin eruit zou hebben gezien als de politici het hadden kunnen samenstellen. En of zij daar dan uit gekomen waren. Alsof zij het beter wisten.

zin

Ik besloot de vraag naar de zin van alles voor te leggen aan het Hoofd van het Bureau Vertragingen van de Nederlandse Spoorwegen. Ik dacht aan hem, omdat hij al vele jaren op zijn post is en talloze crises meemaakte. Zo herinnerde ik mij de winter van 1963, de hete zoemer van 1968, de bloemblaadjes op de rails in de lente van 1998, de najaarsstorm in de nacht van 8 op 9 november 2007 en nu dan die twee maanden sneeuw.

Zoals ik al verwachtte, was het hoofd, HBV in de wandeling voor intimi en andere relaties, net in een nieuw pand getrokken, vanwege de aanzienlijke uitbreiding die zijn dienst deze winter had ondervonden.  Hij ontving mij met een minzame glimlach en het ontging mij niet, dat hij een zekere trotse waardigheid uitstraalde, mogelijk te verklaren door de toegenomen belangstelling voor zijn werk, waarvoor hij in de media de nodige aandacht had gekregen.

Ik nam plaats in één van de comfortabele fauteuils die zijn zitje vormden en stak van wal.

“Zoveel mensen plannen op een bepaalde dag, op een bepaalde tijd van A naar B te gaan, maar het lukt ze niet om op tijd aan te komen. Hoe moeten wij dat nu beoordelen?”

HBV knikte begrijpend. “Het beantwoorden van deze vraag raakt de kern van ons bestaan” sprak hij bedachtzaam. “Er zijn verschillende dimensies aan de vraag en daarmee ook aan het antwoord. Het begint al met de vraag, of wij wel van A willen vertrekken. Hadden wij niet beter bij P in kunnen stappen, zouden wij überhaupt (De NS rijdt ook buiten Nederland – D) wel moeten vertrekken? Vervolgens is het de vraag of wij wel van harte naar B reizen, of dat wij liever een ander einddoel zouden hebben gekozen. Als dat toch het geval is, kunnen wij ons de vraag stellen of het moment van vertrek wel goed gekozen is. Dit brengt ons eveneens op de vraag, of het beslist nodig is, of de beste oplossing, om op het geplande tijdstip aan te komen, of dat een ander moment meer aangewezen is.

Ik zweeg een ogenblik verbluft. Ik had mij niet gerealiseerd, dat mijn simpele vraag zoveel nieuwe vragen zou kunnen oproepen. Ik vroeg mij af, of er toch niet een antwoord te vinden zou zijn, als ik de vraag zou toespitsen. “Maar wat moet ik nou doen, als ik beslist op dag X, op het uur U van A naar B wil reizen en ik kom niet op tijd aan?” Ik besefte dat mijn nieuwe vraag enigszins drammerig zou kunnen overkomen, maar HBV liet zich hierdoor niet van de wijs brengen. “Het oordeel over de vraag hoe belangrijk het is dat u op tijd aankomt, is geheel aan u”, sprak hij ontwijkend. “Maar het valt mij op, dat u geheel abstraheert van de gebeurtenissen tussen A en B. Die zouden wel eens van doorslaggevende betekenis kunnen zijn. Niet het doel is namelijk het belangrijkste, laat staan het moment waarop u dat bereikt, maar de reis ernaar toe.”

Ik vroeg mij af, wat deze strategie voor ons in petto had voor de volgende winter en huiverde bij de gedachte aan de bloemblaadjes in de lente van 1998. Maar ik begreep ook dat ik het ermee moest doen. Ik verliet het kantoor met het vaste besluit op tijd thuis te zijn voor het eten.

Langer doorwerken

Zou ik langer willen doorwerken? Politiek en media verdringen elkaar om mij daartoe te bewegen. Ze lijken daar bijzonder veel waarde aan te hechten. Waarom eigenlijk? Moeten bedrijfsleven en overheid zichzelf dan niet verjongen? Alleen zo kun je toch vernieuwen? En dat wil men toch! Hoe kan het dan, dat men zo graag al die oude mannen aan het werk wil houden (in die leeftijdscategorie gaat het nog voornamelijk om mannen). Wie doen we daar eigenlijk een plezier mee?

Ik besloot deze vraag te stellen aan de onderhouder van de koffieautomaat op mijn werkverdieping. Zelf is hij nog een jonge man, maar het leek mij aannemelijk, dat zijn werk hem tot een dieper inzicht had gebracht aangaande de menselijke roerselen. Nadat hij zijn wekelijkse schoonmaak- en vulbeurt had verricht vroeg ik hem even te gaan zitten op één van de barkrukken in de koffiehoek om met mij van gedachten te wisselen.

Ik vroeg eerst maar eens: “kan de koffieautomaat de drukte van de laatste tijd wel aan?” De onderhouder leek enigszins gepikeerd door deze vraag. “Deze automaten zijn bestemd voor het ultrazware werk, meneer. We hebben het hier niet over een senseo. Een kopje koffie meer of minder is natuurlijk geen probleem. Deze hier heeft al heel wat stormen doorstaan. Dat kan van niet alle gebruikers worden gezegd. De één na de ander kan het loodje leggen, maar gebrek aan koffie zal daar de reden niet van zijn.”

Ik begreep dat ik een gevoelige snaar had geraakt en veranderde van onderwerp. “Wat vindt u  nu van langer doorwerken?. Is dat een goede zaak?” De man aarzelde geen moment en zei:. “Doorwerken zal geen enkel probleem zijn. Deze blijven het altijd doen. Misschien dat ze op den duur wat langzamer worden, maar produceren zullen ze toch.” Het antwoord verbaasde mij enigszins. “Maar is het wel mogelijk om aan de veranderende vraag te voldoen? De moderne tijd stelt toch andere eisen?” De man schudde zijn hoofd. “Dat lijkt maar zo. De manier van vragen zal misschien veranderen, maar uiteindelijk wil men toch altijd hetzelfde: een hoge produktie van een goede kwaliteit voor een lage prijs.”

Ik vroeg mij af, of wij elkaar wel goed begrepen en probeerde het nog eens. Maar wie is gebaat bij het bestaande? Het is toch mooi om te vernieuwen? Kijk eens naar al dat leuke jonge spul!”

“Ach meneer”, sprak hij. “Natuurlijk vind ik dat ook interessant. Het ziet er goed uit. Maar dat jonge spul wordt ook weer ouder. Wat schieten we ermee op.”

“Maar de crisis dan”, riep ik uit. “heeft die dan geen enkel gevolg?” Nu dacht de man even na. “Ik weet natuurlijk niet zeker waar het aanligt”, zei hij aarzelend, “maar er is een duidelijk toename van de afname, als u begrijpt wat ik bedoel. Er zijn ook wat thermoskannen verdwenen. Ik sluit niet uit dat men koffie mee naar huis neemt. Ik kan me voorstellen, dat door de crisis werkeloos geworden ambtenaren door hun ex-collega’s zo nog een beetje bij kantoor betrokken worden.”

Ik begreep dat we langs elkaar heen hadden gepraat en besloot maar gewoon door te werken tot het tijd was.

Pianist

Pianospelen is heerlijk. Maar ook een kwelling. Ik bedoel, hoe meer je het doet en hoe verder je komt, des te moeilijker is het te aanvaarden dat het voor je gevoel niet goed genoeg is. En luisteren naar goede en bekende pianisten maakt dat nog moeilijker. Het gevoel van “dat zal ik nooit kunnen”. Ik worstelde daarmee en wilde weten hoe ik daar mee om moest gaan. Kon ik er maar beter mee stoppen, moest ik gewoon harder studeren, dat soort dingen.

Ik besloot daarom advies te vragen aan de bekende heer B. Stein, pianist in ruste, die dezer dagen de tachtigjarige leeftijd had bereikt. Ik bewonderde deze man. Hij was beroemd op zijn Beethovenvertolkingen en deinsde ook niet terug voor de rol van begeleider in Schubertrecitals. Na per telefoon gevraagd te hebben of ik langs mocht komen, zocht ik hem op in zijn statige appartement aan één van de singels van Utrecht. Hij woonde daar geheel alleen, bij tijd en wijle vergezeld van zijn huishoudster, die voor hem kookte en de was deed.

Ik trok aan de koperen belknop en het duurde even voor de deur open ging. Maar daar was de heer Stein dan, hoogstpersoonlijk. De huishoudster had een vrije dag.

Hij begroette mij vormelijk, maar niet onvriendelijk en ging mij voor naar de huiskamer. Zoals te verwachten was, werd deze gedomineerd door een lange vleugel. Stapels bladmuziek lagen in kasten langs de wand en verspreid over de vleugel. Een borstbeeld van Beethoven keek streng de kamer in. De heer Stein nodigde mij uit te gaan zitten op één van de twee versleten leren gecapitioneerde fauteuils en schonk een kopje thee in. Hij leek mij geen man voor een praatje over ditjes en datjes en ik besloot daarom maar meteen terzake te komen.

“Ik zou zo graag goed piano willen spelen. Wat is er nodig om een goede pianist te worden”, vroeg ik zomaar.

De heer Stein ging nu nog rechterop zitten dan hij al deed en keek mij streng aan. “Daar zegt u wat! U zou graag goed piano willen spelen! Zo zo. Je kunt natuurlijk nooit ambitieus genoeg zijn! Maar wel overmoedig! Zet u dat maar snel uit uw hoofd! Een goede pianist dient zich allereerst bewust te zijn van zijn beperkingen! Ik geloof niet dat u daar al achter bent!”

Enigszins bedremmeld keek ik naar mijn schoenen. “Natuurlijk begrijp ik wel dat ik nooit uw niveau zou kunnen halen”, verzekerde ik hem haastig. “Maar, is het niet mogelijk om toch een beetje muziek te leren maken?”

Nu verhief de heer Stein zich uit zijn zetel. “Muziek maken!” riep hij uit. “Dat is het moeilijkste wat er is! Pianist is één ding, een goede pianist worden is twee; maar daarna komt er een hele tijd niets en dan pas komt muziek maken! Dat is maar voor een enkeling weggelegd.” Geëmotioneerd veegde hij met zijn zakdoek het zweet van zijn voorhoofd, terwijl hij weer ging zitten.

Dat gaf mij de gelegenheid om  nog een vraag te stellen. “Kunt u mij bij benadering zeggen hoeveel tijd ermee gemoeid is om dat stadium te bereiken?”De heer Stein leek nu te overwegen of hij direct een eind aan het gesprek zou maken, of mij nog even zou dulden. Hij besloot tot het laatste en zei: “Jongeman, pianisten dienen zich allereerst bewust te zijn van het feit, dat zij niet meer en niet minder dan een licht oponthoud in de geschiedenis van de mensheid zijn. Met muziek slaat men bressen in de tijd. Een goede pianist is iemand die de tijd doet vergeten.”

Ik hoopte dat de heer Stein nog even geduld met mij had en nog antwoord wilde geven op mijn laatste vraag. “Kunt u me dan toch niet een tip geven, om me een beetje op weg te helpen?” De heer Stein zuchtte. “Ik begrijp dat u niet opgeeft. Dat is een goed begin. Gaat u naar huis en zet u aan de studie. Uw arbeid zal worden beloond als u volhoudt en als u werkelijk de bedoeling hebt om iemand met muziek te raken. Als u tot uw tachtigste volhoudt, wordt het wel wat.”

Ik begreep dat ik het daarmee moest doen. Ik bedankte de heer Stein, toog naar huis en zette mij aan de piano.

kunstenaar

Abraham

Toch zat het me niet lekker. Van tijd tot tijd hoorde ik van familieleden en vrienden dat ze Abraham hadden gezien, of hem binnenkort zouden treffen en ik vroeg mij af of hij mij ontweek, of dat het aan mij lag dat we elkaar nooit meer zagen.

Ik verkeer graag met iedereen op goede voet. Maar meer nog vroeg ik mij oprecht af hoe het met hem zou zijn en of er in al die jaren iets veranderd was. Ik besloot hem op te zoeken, om onze relatie nieuw leven in te blazen.

Dat viel nog niet mee, want Abraham had de gewoonte na een geslaagd contact zich terug te trekken en op te duiken als het weer eens tijd was. Na hier en daar geïnformeerd te hebben, vond ik hem in een half leeg asielzoekerscentrum ergens in Drenthe. Ik trof er de bewoners in hun dagelijkse bezigheden: tafelvoetballend, mens-erger-je-nietend en met enkele plaatselijke vrijwilligers samen aan het analyseren van de Donald Duck, om zoveel mogelijk van onze Westerse eigenaardigheden te leren kennen. De naam van de man die ik zocht klonk gelukkig in vele talen hetzelfde en op mijn vraag wezen zij mij direct zijn verblijfplaats.

Abraham bewoonde een eenvoudige kamer in een vleugel van het gebouw die verder leeg stond. Ik trof hem verdiept in één van de eerste boeken van het Oude Testament. Hoewel ik mijn komst niet had aangekondigd, leek hij niet verrast. Hij stond op van zijn kleed op de grond en schudde mij vriendelijk de hand.

Op het eerste gezicht was er niet veel veranderd. Abraham leek geen dag ouder geworden, hij was van een onschatbare leeftijd. Zijn volle baard leek niet gegroeid en niet geknipt, de groeven in zijn gelaat accentueerden zijn waardigheid.

Hij nodigde mij uit tegenover hem op de grond te gaan zitten en schonk muntthee voor mij in.

“Het is al weer heel wat jaren geleden, dat wij elkaar ontmoetten..”, begon ik voorzichtig. Eigenlijk had ik nog niet precies voor ogen wat ik hem wilde vragen. Maar Abraham leek dat als vanzelf te begrijpen. Hij zei: “ik herinner mij onze ontmoeting. Ik weet niet of het lang geleden is. Voor mij speelt tijd geen rol. Het maakt niets uit, of wij elkaar tien jaar geleden ontmoetten of gisteren”.

Ik was verheugd dat onze ontmoeting hem nog zo helder voor ogen stond, maar kon toch niet nalaten zijn stelling te relativeren. “Maar u kunt toch niet zeggen dat de tijd geen rol speelt! Alles verandert immers constant! Tien jaar geleden zag alles er toch anders uit?”

“Ja, ja, ik begrijp wat je bedoelt”, antwoordde Abraham. “Alles stroomt, je kunt niet twee maal in dezelfde rivier stappen, niets is, alles wordt, enzovoort en zo verder. Maar dat bedoel ik niet. Ik bedoel, dat het verstrijken van de tijd zelf niets betekent. Niet de tijd gaat voorbij, maar wij”.

Ik raakte nu enigszins in verwarring. “Maar, dat wij voorbij gaan, dat verandert toch alles!” riep ik uit. Abraham bleef rustig onder mijn verwarring. “ Je weet misschien dat ik 75 jaar was toen ik uit mijn land weg trok en honderd toen ik nog een zoon verwekte. Waar het mij om gaat, is dat wij op elk moment in staat zijn een spoor in de geschiedenis te trekken. Voor wat wij met elkaar hebben gewisseld, maakt het niets uit, of onze ontmoeting tien jaar geleden plaats vond, of gisteren”.

Hier moest ik over nadenken. Er waren toch dingen gebeurd in de afgelopen jaren die ik Abraham zou willen vertellen en dat zou niet zo zijn als we elkaar gisteren hadden ontmoet. En of ik op mijn honderdste ook de viriliteit van Abraham zou hebben, viel nog te bezien.

“U hebt kennelijk tijd van leven”, mopperde ik. Dat kan voor gewone stervelingen wel eens anders liggen”. “Voor alles is een tijd en een plaats, voor iedereen een weg´, antwoordde hij. “Dat geldt voor ons nu en voor degenen die voorbij zijn gegaan. Ook de herinnerden trekken hun spoor in de geschiedenis verder, door in ons voort te leven.”

Nu begon hij me toch en beetje te irriteren. Hij had makkelijk praten. Zoveel mensen hadden hem al gezien en met hem deed het allemaal niets, leek het wel. Ik vroeg me af, wie de volgende zou zijn die hij met zijn wijsheden zou bezig houden. Ik zag dat in de hoek zijn valies klaar stond en dat hij dus snel weer op reis zou gaan. “Gaat u binnenkort weer op pad en waar gaat u dan naar toe?”, vroeg ik nieuwsgierig.

Abraham glimlachte. “Ach, ik ga gewoon op weg en dan zie ik wel. Dat wil zeggen, ik zie en wordt gezien, als het ware. En wie het betreft, zal het ervaren.”

Ik begreep dat dit de inzichten waren waar ik het mee moest doen. Het was tijd om op weg te gaan. Ik dronk mijn thee op, trok mijn schoenen aan, bedankte Abraham voor het gesprek en verliet het centrum, vriendelijk gegroet door de bewoners, die zich zetten aan het bereiden van enkele exotische gerechten.

ambtenaar van de toekomst

In diverse bladen las ik over de ambtenaar van de toekomst.. “Hij blinkt uit in een grote mate van flexibiliteit, mobiliteit en een brede inzetbaarheid”, zag ik ergens. “Hij is flexibel, dienstverlend, creatief, responsief....”  Een bijzonder mens, eigenlijk. Zo bijzonder, dat ik zou hem wel willen leren kennen en ik vroeg mij af waar ik hem zou kunnen vinden. Ik raadpleegde het Rijksweb en inderdaad, na enig zoeken vond ik zijn adres. Ik maakte een afspraak en zocht hem op.

Juridische publikaties

 1.      Naar een rechtsvorm voor de maatschappelijke onderneming, BTMO, 2010/1

2.       Multiple nationality in the Netherlands, Presentationpaper  for the EUROMED-seminar on implications of dual nationality in Valetta, 13-16 November 2006

3.       Regulatory reform in the Netherlands, Presentationpaper for the OECD-seminar on legislative quality, Riga, 2005

4.       Een bruikbare rechtsorde voor het onderwijs – preadvies voor de Vereniging voor Onderwijsrecht 2005

5.       Lief zijn voor de bruikbare rechtsorde, NJB januari 2005

6.       Bevrijdende kaders, Regelmaat 2004/1

7.       Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit, Ars Aequi 2002

8.       Vorm of vent, objectgerichte of domeingerichte regelgeving, inleiding voor het symposium van de directie Wetgeving, 2002, uitg. ministerie van Justitie

9.       Regulering van beroepen en beroepsuitoefening, themanummer Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit, ESB 2001

10.   Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit, 60 projecten en verder, Regelmaat 2000/6

11.   Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit, Regelmaat 1996/2

12.   Simulatie van wetgeving, Regelmaat 1995/5

13.   Toetsing en deregulering – evaluatie van de Commissie voor toetsing van wetgevingsprojecten, Regelmaat 1995/4

14.   Uit de toetsingscommissie, adviezen in het eerste kwartaal van 1994, Regelmaat 1994/3

15.   Uit de toetsingscommissie, jaarprogramma en adviezen, Regelmaat 1994/1

16.   In 1993 op weg naar 2000, School en Wet 1993/10

17.   Bestuurlijke vernieuwing, School en Wet 1993/5

18.   Van ineenschakeling tot basisvorming, School en Wet 1992/9

19.   Discussie over school 2000 parlementair afgesloten, School en Wet 1992/6

20.   Naar een nieuwe wet medezeggenschap onderwijs, School en Wet 1991/12

21.   Wetgeving en sturing in het onderwijsbeleid, School en Wet1991/4

22.   De ontwikkeling van het bekostigingsstelsel VO in het licht van de ontwikkeling van de rechtsstaat, School en Wet 1990/5

23.   Relatief autonoom, volgens NKSR en NPCS, School en Wet 1990/3

24.   Basisvorming, een stand van zaken, School en Wet 1989/7-8

25.   Deregulering in het onderwijs, School en Wet 1989/4

26.   Lag het aan de TWK? Lang niet altijd. School en Wet 1989/1

27.   Subsidiëring van godsdienstonderwijs en humanistisch vormingsonderwijs op openbare scholen, School en Wet 1988/11

28.   Wetsontwerp en Memorie van Antwoord contractonderwijs, School en Wet, 1988/10

29.   Herziening van het bekostigingssysteem van het voortgezet onderwijs, School en Wet 1987/11

30.   Contractactiviteiten in het voortgezet onderwijs, School en Wet 1987/4

31.   Advisering, deskundigheid en belangenbehartiging, School en Wet 1986/7-8

32.   Vergoeding van kosten van onderwijsvoorzieningen volgens de AWW, School en Wet 1986/5

33.   Tijdelijke voorziening wettelijk minimumloon, School en Wet 1985/9

34.   Wet op de erkende onderwijsinstellingen, School en Wet 1985/4

35.   Ontslag uit overurenbetrekking, School en Wet 1985/3

36.   Wet op de erkende onderwijsinstellingen, School en Wet 1985/2

37.   Begroting van O en W 1985, School en Wet 1984/11

38.   Concept-Rijksregeling basiseducatie, School en Wet 1984/9

39.   Alle Nederlanders zijn benoembaar 1984/7-8

40.   OISOVSO, School en Wet 1984/5

41. De basisschool in zicht, boekbespreking, School en Wet 1984/4

42.   Herstructurering scholenbestand basisonderwijs, School en Wet 1984/4

43.   Wijziging van het Besluit buitengewoon onderwijs 1967, School en Wet 1984/1

44.   Wijzigingen van het Besluit buitengewoon onderwijs 1967 (I), School en Wet 1983/11

45.   Artikel 13 in de belangstelling, School en Wet 1983/3

46. Het ontwerp van de Interimwet op het Speciaal Onderwijs en het Voortgezet Onderwijs (II), School en Wet 1982/10

47. De Kamerbehandeling van het ontwerp van de Interimwet op het Speciaal Onderwijs (I), School en Wet 1982/7-8

48. Voorontwerp van een wet gelijke behandeling; een commentaar, School en Wet 1982/6

49. Voorontwerp van een wet gelijke behandeling, School en Wet 1982/4

50. Onderwijs: Bestel en Beleid; boekbespreking, School en Wet 1982/1

51. Gezond onderwijzen. Bespreking van het Eindrapport van het onderzoek "Vroegtijdige pensionering l.o.personeel, School en Wet 1982/12

52. Vergoeding van de kosten van het weekend- en vakantievervoer, School en Wet 1981/12

53. Conceptnota trekkende bevolking, School en Wet 1981/10

54. Indiening van een ontwerp-interimwet op het speciaal onderwijs, School en Wet 1981/6

55. Beëindiging van de verzekeringsplicht volgens de Werkloosheidswet voor het exploitatiepersoneel, School en Wet 1981/4

56. Mr.drs.P.W.C.Akkermans, Onderwijs als constitutioneel probleem; boekbespreking, School en Wet 1981/3

57. Wetsontwerp VUT-regeling exploitatiepersoneel van onderwijsinstellingen, School en wet 1981/3

58. Naar een wet voor het buitengewoon onderwijs, School en Wet 1980/11

59. Stageovereenkomst. leerovereenkomst en arbeidsovereenkomst in het v.b.o.

60. Wijziging van het Besluit buitengewoon onderwijs 1967, School en Wet 1978/12 

61. Beschikking leeftijd vervoerkosten buitengewoon onderwijs, School en Wet 1978/7-8

62. Sociologie en onderwijs; boekbespreking, School en Wet 1978/2

 

 

liedjes